Over Focusing

Psychotherapeut en filosoof Eugene Gendlin kwam begin jaren ’70 felt-sensing op het spoor bij zijn onderzoek naar succesvolle psychotherapie. Vaak kon hij succesvolle cliënten al bij een eerste sessie herkennen aan hun manier van praten. Ze spraken aarzelend en zochten naar de goede woorden. Ze waren vaker stil en gingen dan in zichzelf na of wat ze zeiden klopte met de beleving in hun lijf. In zijn baanbrekende boek Focusing beschreef hij hoe deze techniek ook in het gewone leven kan worden toegepast.

Met Focusing luister je naar hoe je iets uit je leven lijfelijk beleeft. Dat kan gaan over alles wat betekenis voor je heeft; wat je meemaakt of voelt, maar ook over zaken die jij belangrijk vindt. Zo’n directe ervaring van innerlijk weten heet een felt-sense. Onbewust gebruik je dat lijfelijke gevoel elke dag bij het maken van keuzes. Terwijl jij denkt aan de verschillende mogelijkheden, bepaalt je lichaam hoe ‘zwaar’ die mogelijkheden voor je meewegen. Als je bewust op zoek gaat naar een felt-sense, zie je die gemakkelijk over het hoofd. Een felt-sense is geen ‘ding’ dat er al is, maar moet zich vormen. Door er aandachtig en benieuwd bij te zijn, komt de felt-sense ‘in focus’ en kan zich verder ontvouwen. De beweging vanuit van een felt-sense is een innerlijk kompas dat je altijd kunt vertrouwen.

Je kan prima alleen focussen, maar het gaat vaak beter met een luisteraar. De luisteraar is vooral open, aandachtig en aanwezig zonder te reflecteren, raad te geven of te troosten. Daardoor ontstaat een klimaat waarin vanzelf nieuwe woorden willen komen.

De naam Focusing komt van het ‘in focus brengen’ (scherpstellen) van een felt-sense, die aanvankelijk nog vaag is. Veel mensen denken bij focussen aan het concentreren op een doel. Dat is nou net niet wat Focusing beoogt. Daarom gebruik ik graag felt-sensing voor het in je lijf navoelen wat iets voor je betekent.